dutchie-onlines-blog

5 kerels en 21.000 paintbal balletjes...

Thu, 09 Aug 2012 01:27:07 +0100

Deze video zette me aan het denken. Het is een video waarin een clubje van vijf jongemannen zich laat beschieten met 21.000 paintbal balletjes. Eerst dacht ik nog, wat een stelletje gestoorden zeg, dat doe je toch niet zomaar? Ik mag dan nooit gepaintballed hebben maar ik kan me zelfs bedenken dat die balletjes niet bepaald zacht aankomen. Bleek dat deze vijf kerels niet zo gestoord waren als ik dacht. Zij doen dit om de armoede in Haiti te bestrijden. En ineens werd ik terug geworpen in de tijd. Niet zo heel ver terug overigens. Want nog niet zo heel lang geleden was ik iemand die werkelijk op de rand van de afgrond leefde. Ik had geen inkomen, leefde noodgedwongen bij mijn moeder, was niet verzekerd en... Ik had een galblaas die op het punt stond mijn leven te beïndigen.
Ho! Wacht even! Jij????
Ja... Ik.
Alles wat ik toen gehad heb is een enorme hoeveelheid mazzel. Twee dingen. Mijn vriend (die nu mijn ex vriend is overigens maar dat terzijde) en tien minuten. Waren die twee dingen er niet geweest, had ik hier niet meer gezeten.
Ik had geen telefoon, geen vervoer, geen geld. Letterlijk... Geen geld. Mijn moeder was toen zelf ook niet op haar best meer. Maar ik had die nacht mijn vriend bij me slapen. En dat was mijn eerste redding. De tweede was dat hij ervoor gezorgd had dat de artsen in het ziekenhuis me uiteindelijk maar op een taxi gezet hebben naar het Diakonesse ziekenhuis in Utrecht. En ondanks dat die taxichauffeur reed alsof hij zich in de TT van Assen bevond... Had hij dat niet gedaan had ik die tien minuten niet gehaald. Dan was mijn galblaas bezweken en was ik overleden aan een simpel te verhelpen conditie... Galstenen. Ja... Je kan er aan doodgaan.
En dankzij Kwintes, een organisatie die even na deze operatie in beeld kwam, werd het ziekenhuis overgehaald om mij de rekening van iets meer dan 1700 euro kwijt te schelden.
Mazzel... Puur geluk. Dat is waarom ik er vandaag de dag nog ben. En als iemand die totaal niets meer overhad, heb ik toch nog dat ene gehad. Maar niet iedereen is zo gelukkig. Niet iedereen heeft die mazzel. Ook niet in Nederland.
En daaraan moest ik denken bij het zien van de video. Bekijk hem maar eens... En bedenk dan je eigen kleine momenten van geluk. Bedenk dan eens dat zolang je nog steeds niet hoeft te worstelen om zelfs maar een 70 eurocent bij elkaar te halen om een half brood te kopen, dat je het zo slecht nog niet hebt. Zolang je 's avonds nog steeds lekker onder een hete douche kan staan, je nog altijd de telefoon kan pakken om bijvoorbeeld een kennis te bellen, je nog steeds met openbaar vervoer kan reizen omdat dit nog niet te duur voor je geworden is... Heb je het zo slecht nog niet. Zolang je nog steeds een vorm van inkomsten hebt... Ben je er nog niet zo heel slecht aan toe. Zolang je nog altijd een dak boven je hoofd hebt... Doe je het nog goed.
Voor mij... Ach ik heb nu een dak boven mijn hoofd, ik leef van 40 euro per week en ik kan het er goed mee doen want ik hou zelfs nog wel eens wat over aan het einde van de week. En dat met twee honden en twee katten, internet en jawel ik rook ook nog eens! Natuurlijk ik moet er andere dingen voor laten... Maar is dat nou ook echt zo erg? Ik leef met een gerust geweten dat nu weer mijn rekeningen gewoon betaald kunnen worden, dat als ik ziek ben ik ook weer normaal naar een huisarts kan gaan, zelfs een ziekenhuisopname is geen probleem meer. Ik heb daar veel voor moeten laten... Maar ik voel me rijk! Rijk genoeg om te bedenken... Zou ik 1 euro per dag opzij kunnen zetten? Ja. Dat kan ik. Help ik daarmee de Haitianen? Hmmm ik weet niet of die dat gaan krijgen... Misschien ga ik hier in Nederland op zoek naar een goede bestemming ervoor. Maar de video... die zal mij altijd bij blijven. Een herinnering aan mijn eigen periode van armoede. Aan die tien minuten... Aan die mazzel van tenminste 1 vriend in mijn buurt te hebben op het juiste moment. Ik was zelfs in mijn periode van armoede nog rijk.
Affijn... Hoop gebazel, want ach als je het zelf niet hebt meegemaakt... Dan is het niet uit te leggen hoe je leeft op zo'n moment. Je leeft ook eigenlijk niet, je worsteld, voor elke seconde van de dag. In de hoop... dat dingen niet nog verder uit de hand lopen. Een wijze les waarvan ik soms wel eens denk... Iedereen zou zo'n les moeten krijgen. Al was het alleen maar om de waarde van het leven weer beter in te zien.

Zal ze missen...

Thu, 12 Jul 2012 16:59:44 +0100

Vandaag heb ik besloten, na lang denken en een gesprek bij Kwintes, om mijn werk als vrijwilligster en dagmanager bij de ezelsociëteit in Zeist op te zeggen. Een pijnlijk moment, temeer omdat er toch wel dingen spelen die het op het ogenblik op de Soos ook niet echt geweldig maken. Maar dat is juist de reden dat ik van mezelf moest stoppen. Het viel me zwaar, maar als ik mijzelf en zeker mijn gezondheid in bescherming wil nemen, wel de enige juiste keuze die ik maken kon.
De situatie begon teveel op gelijksoortige momenten te lijken die ik ook ooit eens in Dierentehuis Zeist meegemaakt heb. Toen was ik nog niet slim genoeg om te weten waneer het echt over en uit was. Dat heeft me toen toch behoorlijk mijn gezondheid gekost. En wetende dat ik die neiging heb, moest ik echt dit keer sneller ingrijpen.

Misschien keer ik ooit terug als vrijwilligster, wie weet, maar dan moet er echt eerst een aantal dingen drastisch veranderen. Communicatie is één van die belangrijke dingen. En ik begrijp best dat in tijden zoals nu, het daaraan chronisch gaat schorten, tenslotte probeert men de boel toch draaiende te houden, ondanks dat men eigenlijk moet bekennen dat het een zeer penibele situatie is.

Of de Ezelsociëteit voort zal blijven bestaan, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat áls ze doorgaan, ze echt zeer goed naar organisatie moeten gaan kijken. Een heel moeilijk onderdeel van welke stichting dan ook. Maar men kan niet, vanuit de leidinggevende posities, zich tonen als wispelturig en dingen die vandaag aangegeven worden morgen weer wijzigen. Dat maakt het er voor de vrijwilligers niet veel beter op. En laten we eerlijk zijn, het zijn wel de vrijwilligers waarop het draait. Mensen die hun vrije tijd en energie ergens in steken zonder daarvoor betaald te krijgen. Mensen die een bepaalde visie hebben en dit willen delen en inweven in de visie van een organisatie als dus de Ezelsociëteit.

Wat men moet blijven bedenken is dat men voor de ezels werkt, niet als een maatschappelijke werkplek. Privé en vrijwilligers zullen wel blenden op de werkvloer, maar maak het geen prioriteit. En dat was wel wat ik bemerkte. Maar daarvoor doen we het toch niet? De doelstelling is opvang van ezels in nood, wat voor een nood dan ook. Ezels die medisch gezien toch behoorlijk wat opknapwerk vereisen. Dat kost geld. En als je het goed beschouwd, ook inzet van mensen die echt voor die ezels gaan maar toch ook het besef hebben dat soms medicatie niet de remedie is. In andere woorden, men kan niet gaan zitten wachten op vrijwilligers die niet door hebben dat alles betaald moet worden wat er in een ezel gaat.

Daarnaast is het ook zaak van communicatie. Waarom vragen om geïnformeerd te worden als je zelf geen informatie afgeeft of, als je het dan doet, dit pas in een laat stadium doet. Zo bouw je geen solide ondergrond waarop anderen vertrouwen kunnen. Daarnaast geef je daarmee ook niet echt het beeld af dat die ezels eerste prioriteit hebben. Als een ezel wat mankeert, dan is het zaak dat zij die het de volgende dag van je overnemen, zich hierop toch kunnen voorbereiden. En daarvoor is communicatie zo belangrijk. En als je zelf dan niet zo communicatief ingesteld bent, verwacht dan niet dat anderen dat wel naar jou zullen zijn, of zie ik dat verkeerd? Is een telefoongesprek mogelijk als de andere persoon maar stil blijft en niets zegt noch reageerd? Nee. Nou dan!
Is het slim om mensen van bepaalde zaken op de hoogte te brengen door middel van briefjes... Of hele pamfletten? In sommige gevallen wel, als we het over festivals of andere activiteiten hebben. Niet als we het hebben over zaken op de werkvloer. Bedrijven die systematisch gebruik maken van "post-it communicatie" zijn bedrijven waar de meeste werknemers een snel geïrriteerd humeur hebben. Laten we eerlijk zijn, wil je mensen wijzen op punten die aandacht nodig hebben, doe het dan woordelijk en niet op papier. Daarvoor zijn er vergaderingen uitgevonden. Werkbesprekingen. Briefings. Wil je een overdracht doen en zie je de persoon niet eye-to-eye, dan kún je terugvallen op internet tegenwoordig. Maar als je dat doet is het handig dat toch op tijd te doen, want zo open je de mogelijkheid voor de andere partij om contact op te nemen en vragen te stellen mochten er zaken duidelijkheid nodig hebben.

Ik had gisteravond mijn ogen gericht op mijn e-mail box. Geen dagoverdracht. Drie dagen vaagheid waarvan ik niet wist wat er voorgevallen was, beslist was of überhaupt of alles nog wel overeind stond. Niet de eerste keer. En goed ik begrijp ook wel dat men moe thuis komt en effies wat anders wil dan ook nog eens thuis de ezelsociëteit activiteiten voort te zetten. Maar handig is het niet, zeker niet als je bedenkt dat bepaalde ongelukken die voorgevallen zijn, toch vermeld moeten worden. Zou hou je dingen duidelijk. Zoals bijvoorbeeld een ezel die gevallen is. Ezels, en iedereen die ezels kent weet dit, zijn niet bepaald dieren die snel te koop lopen met pijn of ongemak. Ergo als een ezel valt, daarbij zich toch kneust of erger, wat beschadigt waardoor het later minder mobiel blijkt te worden, dan is dat heel belangrijk te weten. Zeker als dat twee dagen voordat een ander persoon het overneemt, gebeurd is. Twee dagen doorlopen met een onzichtbare schade in de ezel kan behoorlijk funest zijn. Hoeft niet maar het risico is er. En als er dan een dierenarts moet komen, is het niet handig om op zijn minst te weten wat er vooraf gebeurd is? Lijkt mij voor die dierenarts ook prettiger werken. Tenslotte kunnen die niet aan de patient vragen "Wat scheeld eraan?" Die patient houdt de kaken letterlijk stijf op elkaar onder het motto, als ik mankementen heb, kan ik door een roofdier omgelegd worden en ik vond vandaag nog niet echt een dag om te sterven. Natuur van het diertje.

Maar goed ik kan oeveloos doorgaan, de eindconclusie lijkt me meer dan duidelijk. Ik ben gestopt, temeer omdat de situatie zo begon te knagen dat mijn gezondheid vrolijk de brui eraan gaf. Tenminste, het is nog niet zo erg dat ik nu al als een kreupen en versleten personage door het leven ga, maar de eerste signalen waren zich wel vrolijk aan het manifisteren. Dan moet je oppassen en even heel goed gaan nadenken of je dan ook wel zo goed bezig bent. Hebben ze op de werkvloer er ook maar iets aan als ik steeds meer en meer mankementen ga vertonen omdat ik me mega erger en irriteer om wat er gebeurd? Niet bepaald.

Ik hoor enkelen denken "Waarom trok jij je muil dan niet open, hmm?" Simpel, dát heb ik in het verleden gedaan. En ik weet hoe ik dan zijn kan. Als een ware stoomwals rag ik door een spartelende massa heen, wordt niet bepaald tactisch in mijn manier van aangeven wat in mijn visie eraan schort en het uiteindelijke resultaat was toch hetzelfde. De enige verandering in de slotconclusie zou dan zijn dat ik weg gegaan zou zijn met een enorme ruzie. Dát wilde ik voor zijn. Tenslotte moet iedereen leren. En niet altijd moet je mensen bij de hand nemen om ze voorzichtig te begeleiden. Soms moeten mensen zelf even met de kop tegen een muur klappen. Doet zeer, maar het blijft ze wel beter bij. Ik had kunnen verkiezen om mijn gal te spuien voordat ik nu vertrok, maar wederom was het dan een minder schone manier van opzeggen geworden. Plus, en dat is toch iets wat ik wel hoog in het vaandel hou, de personen in kwestie waar het om ging waren niet aanwezig. Tja, dan houdt het op. Ik hou er niet van om een betoog te houden tegen derden. Als ik het aangeef, dan graag wel tegen hen die het betreft. Dat wil ik ook van mensen om mij heen, als zij bij mij iets hebben wat ze niet echt lekker zit over me. En dát moet ik dan toch even vermelden. Harry, één van de twee oprichters van de ezelsociëteit, had dat wel in zich. Als hem iets niet lekker zat, dan plopte hij dat ook direct op dat moment eruit. Dat het niet altijd even lekker die strot uit kwam, dat terzijde, de man was wel iemand waarvan je wist wat je aan hem had. Ik heb hem dat ook kunnen zeggen. Dat ik die kwaliteit echt heel erg op prijs gesteld heb. Ik hou van directe eerlijkheid. Hoe het je strot uitkomt laat ik in het midden, maar zeg het als je het niet zint en zeg het zoals je het voelt, ervaart of beleeft. Het euvel dat dat niet vaak voorkomt ligt voornamelijk, naar mijn idee, in het feit dat mensen zich meteen zo verdomd snel persoonlijk aangevallen voelen. Totale onzin. Je kan het best hebben, je zal echt niet bij je enkels afbreken. En als je dat niet kan, dan wordt het wellicht tijd om daar toch eens aan te werken, toch? Want het niet kunnen verdragen van kritiek, verbetering in welke vorm het dan ook gegoten is op het moment dat het speelt daargelaten, is een regelrechte barricade voor elke vorm van eerlijke communicatie.

Dat was ook wat ik destijds eiste in mijn stichting. Toen ik mensen begon te werven om wat administratieve taken te ondernemen in de uitvoer van de stichting heb ik meteen aangegeven dat ik wilde dat wij elkaar altijd recht in de ogen konden blijven kijken en konden zeggen wat ons dwars zat van de ander. En ik weet nog dat ik daar zelf ook nog wel eens moeite mee had omdat ik te maken had met mensen die allemaal ervaringsdeskundig waren op gebied van gepest worden. Dan moet je dingen wat minder pinnig zeggen. En ik heb die neiging om nogal eens bot door de bocht te komen. Ik heb echter geleerd daarmee om te gaan. Maar ook ik ga nog altijd in de fout. En dat mag. Elke fout is een leermoment. Doe er je voordeel mee.

Ik zal ze missen, de ezels. Hun gebalk, ook al konden de meesten er geen bal van, en dat terwijl het toch echt ezels waren... Hun vachtjes, de zachte neuzen, de oortjes, die mooie bruine kijkers en vooral het geinige loopje van onder andere Pebbles als ze een drafje inzette. Maar ik ben niet met hooglopende knallende rechtbank-nodighebbende-om-alles-te-settelen ruzie weggegaan. Ik ben ook niet met stille trom vertrokken. Ik ben gegroeid... Ik heb geleerd... En ik zal zeker gebruik maken van de invitatie om toch nog eens aan te komen waaien. Ik wil wel foto's blijven maken. Filmpjes. Maar ik besef me maar al te goed dat ik veel mooie, grappige, lieve en ontroerende momenten zal mislopen.

Zoals ik altijd zei, zeg ik ook nu tegen iedereen van de Ezelsociëteit... "Tot de volgende ronde mensen!"

Ik heb een blote konten hond!

Sun, 08 Jul 2012 03:03:29 +0100

Yoda, een heel leuk menneke van iets over een jaar, is mijn tweede hond naast Beau, de witte gestoorde kees. Ik heb Yoda van iemand gekregen die me op straat zag lopen met Beau. Beau leek de kleine Yoda, toen nog Boomer (Yugh! Ze heten allemaal Boomer lijkt wel!), wel leuk. Dat heeft hij niet vaak, Beau is namelijk altijd bang van alles en iedereen en moet dat dan verwerken met een hoop herrie en hysterie. Dit keer echter niet. Nu snuffelde hij behoorlijk geïnteresseerd aan de kleine ontplofte haarbal en vroeg zich af wie in godsnaam toch de kapper van deze mislukte coupe du boem kon wezen.
De man vroeg zomaar of ik het hondje wilde hebben, hij moest er vanaf. De rest? Is geschiedenis... Yoda woont nu dus bij mij.

Nou om dus een lang verhaal kort te maken, Yoda heeft dus inderdaad vreselijk haar. Krijg je met een kruising tussen iets wat mogelijk een Pekinees is en met de andere helft een of andere Yorkshire terrier... Daar kan niet anders dan ellende met het haar van komen. Pekinees, wollig, pluizig en alles wat de wereld in huis heeft om een hond op een pompom te laten lijken... Je hoeft er alleen nog maar een klein stokkie in te frotten en je kan zo het veld op als cheerleader... En daar naast dan de York... Steil, in alle vormen of wegen. Stijl stijl stijl en als het even kan een vleugje lusteloos achter de oortjes. Dát is het haar van de York. Er zijn er die maken een klein staartje boven op de kop maar geloof me dat hangt ook behoorlijk deprisief naar beneden stijl te wezen. De York heeft haar dat zelfs een poedel nog niet aan een krul helpen kan al zou je beide ouders met krul mixen. Pekinezen worden anders behandeld met de vacht dan de Yorkies. De één wordt geschoren en uitgedunt, de ander wordt gewoon alleen gekamt omdat iedereen het al opgegeven heeft om daar ooit nog maar iets van een slagje in terug te vinden. Als je twee van deze haartypes kruist... Wat is dan het resultaat?
Simpele natuurkundige berekening leert dat je dan met recht "Coupe du hopeloos" krijgt. Soms heb je een kleine kans op een chemische reactie en dan mag je blij kijken als die hopeloos vervangen kan worden met... "Coupe du ik-worstel-en... verdronk maar weer".
Ergo... Ook Yoda's haar was een ware nachtmerrie. Is het nog steeds. Het is van het haar waar iedereen na een kleine vier maanden echt jeuk van in de handen krijgt... Haar dat zelfs een jeugdige lama nog aan het huilen kan brengen. Yoda heeft haar dat elke topfokker die op een mooie vacht fokt nog aan de drank kan helpen. Een lijf vol met spul waar ook de beste hondentrimmer geen antwoord meer op heeft als je zou vragen "Dokter, blijft de patient leven?"

Ik heb kort nadat ik Yoda in huis kreeg, stomtoevallig een dierentondeuse kunnen kopen bij de Lidl. Niet eens duur ook. Ja je leest het goed, ik ging op de dramatische tour met Yoda. Niets kammen, niets voorzichtig klitjes verwijderen... Gewoon... Radicaal alles eraf raggen is mijn motto. Half werk wordt niet getolereerd.

Dus ik naar huis, helemaal in mijn sas, en ik had niet eens badedas bij me... En meteen diezelfde week nog Yoda gemutuleerd. Het was even zoeken maar er zat best wel een leuk hondje onder eigenlijk. Er zit een neusje op, twee bruine oogjes in het koppie en verdomd als je maar lang genoeg kijkt... Vind je de staart en de vier pootjes ook nog! Met andere woorden, als je die vacht er nou even af trekt... Hou je toch wel een hondje over. Mager als een rammetje was hij toen, alle botjes kon je zien. Ik moet bekennen dat ik hoopte dat hij heeeeel snel die bos oerwoud dat we dan maar even gemakshalve voor haar lieten doorgaan, weer terug kreeg. Hij zag er namelijk uit alsof hij zwaar verwaarloosd werd.

Hij liet die eerste scheerbeurt van ongeveer drie uur scheren redelijk goed over zich heen komen. Dat voor een klein frummeltje die én in een nieuw huis is komen te wonen met 's werelds meest gestoorde keeshond, twee absoluut debiele katten en een bazinnetje met een ezeltick, is toch echt wel heeeeel netjes en verdiend eigenlijk een oorkonde. Heeft dan ook echt drie uur gekost om dat diertje een beetje uit de vacht te pellen. Maar die vacht was dan ook heel vies en plakkerig. Ik weet niet waar hij doorheen stapt of rolt maar kosjer is het niet. Maar niet alleen viezigheid... Het is net alsof die vacht... Met vilten knoopjes uit zijn vel groeit. Het is niet echt kambaar, borstelen is ook niet echt de optie. Nee, die vacht, die schreeuwt om de tondeuze. "Scheer me! Doe eens lekker radicaal!"

En vandaag was dat dus weer het geval. Het kon gewoon niet meer, want de kleine frummel die eronder verborgen zat had het daarbij ook nog eens enorm warm. Ik zou bijna denken dat het helemaal geen hondje is maar een schaapje. Dan ben ik toch rijkelijk te laat om die vacht te scheren. Ik zat al te wachten op de plukken wol die uit pure vermoeidheid van het wachten om geschoren te worden maar gewoon los lieten. "Nou als je dan toch niet scheert, dan donder ik er hier wel af. Pfff!" Maar nee, dit vachtje was standvastig. Scheren of anders!

Het ziet er nu nog niet uit. Voel me bijna schuldig. Net alsof ik geprobeerd heb een hanekammetje bij hem te maken maar alsof ik totaal geen idee had hoe ik dat moest doen... Oké ik wéét ook niet echt hoe ik een hanekammetje zou moeten maken maar dan nog. Hij is nu op de helft. Toen had ie er echt genoeg van. Dus morgen verder. Dan moeten we maar even één dag echt totaal voor paal lopen. Het is voor een goed doel zeg maar. Dan maar met één behaarde en één blote bil over straat. Je moet toch iets...

Zal als het klaar is wel een foto maken. Ga het hem niet aandoen om hem nog meer voor gek te zetten. Even geduld dus, dan is binnenkort Nederlands eerste blote konten hondje te zien... Op het internet.

Nieuwe foto's!

Tue, 26 Jun 2012 11:36:07 +0100

YES! YES! YES! Ik heb een geweldig fotocameraatje gekocht en het maakt echt hele mooie foto's!!! Ik ben er bere blij mee! Kan zelfs hele kleine dingetjes fotographeren nu! Wat nog het mooiste is... Het vreet zich niet door batterijen heen zoals mijn kleine digitale cameraatje waarmee ik filmpjes maak, doet. Met deze kan ik ook filmpjes maken. Met een kaartje van 8 GB kan ik zelfs iets langer dan een uur filmpjes opnemen! En als ik geen filmpjes opneem, kan ik 2972 foto's maken! Ben er helemaal blij mee.
Heb meteen natuurlijk ook wat foto's gemaakt. Om uit te proberen hoe alles werkt natuurlijk. En werkelijk zo mooi scherp! Dat ken ik nog niet. Dus ja, helemaal in de wolken hier. Ik zal eens wat foto's plaatsen, kan je zelf ook oordelen.

Foto: Dutchie-Online; Elisabeth van de Ezelsociëteit Zeist

Effies klagen hoor! (Met een flinke dot humor lezen a.u.b.)

Tue, 26 Jun 2012 10:18:19 +0100

Sinds eind februari of zo heb ik trombose. Het is de tweede keer, want in 2000 had ik het ook. Toen was het een gevolg van een ader ontsteking in mijn rechterbeen. Het zat aan de achterkant van mijn been net even onder waar de knie buigt. Toen kon ik het ook wel begrijpen. Tenslotte had ik al een ontsteking in de ader, rookte als een schoorsteen, was aan de pil en woog meer dan nu, bijna 90 kilo. Deze keer... Begreep ik er niets van. Ik was al 12 jaar van de pil af, rookte minstens de helft van wat ik toen deed en ik was recentelijk behoorlijk afgevallen, bijna 14 kilo! En wat me nog veel meer verbaasde was dat het nu in mijn linker been zat. Wel op bijna dezelfde plek als in het rechterbeen destijds.
Maar goed, van de pil af kon ik niet meer, nog meer afvallen is meer een kwestie van mazzel hebben dan dat een dieet ook maar iets zou uithalen dus blijft mijn rookgedrag over. Ben ik dus mee gaan werken. Wilde er zowiezo vanaf dus komt toch wel uit.
Maar het lijkt wel of deze keer de trombose agressiever is dan destijds, of het moet aan mij liggen. Misschien ben ik wel te ongeduldig, want ik ben nu dus toch wel bijna een half jaar aan het klooien met bloedverdunners.
Mijn INR (International Normalized Ratio) wil maar niet netjes stabiliseren. Bij de trombose dienst mikken ze op een INR tussen de 2.5 en de 3.5... Eind maart was deze bij mij 2.0, halverwege maart 5.6 om vervolgens juni totaal te kelderen naar 1.4!!!
Wie er een hoogte van kan krijgen mag het me zeggen maar ik volg hem niet. Vorige week, toen ze prikten stond het op een nette 3.4... Maar of dat aanhoud, dat moeten we dan maar weer afwachten. Als je het mij vraagt is mijn bloed gewoon een zooitje chaos. Geen bloedcel die ook maar een clou heeft wát het moet doen met zichzelf, zo lijkt het. Mijn witte bloedlichaampjes, die dingen die dus bacteriën aanvallen en je zouden moeten beschermen tegen griep en dergelijke, die lummelen maar wat aan, want mijn imuunstatus is bagger, dat is ie al jaren... Mijn rode bloedcellen denken schijnbaar ook dat ze niet echt wat hoeven te doen want die maken samenscholingen waar je dus niet blij van wordt. Mijn knieën zijn hun hangplek. Wordt tijd dat ik ze eens op een ruig overlevings tochtje stuur of zo. Iets waarvan ze weer even wakker gemept worden en bij de tijd gaan komen. Moet ik dat denk ik wel met mijn hele lijfje doen vrees ik. Want het is over het algemeen een zooitje.
Iemand nog een tweedehands lijf die je niet gebruikt? Als het in betere staat is dan mijn huidige lijf zou ik het graag vernemen, kom hem zo halen. Een afgedankt lijf ben ik ook wel tevreden mee, als alle onderdelen er nog maar op zitten. Mag best een beetje stoffig zijn, is altijd nog beter dan dat van mij.
Goed goed, ik weet het wel, ik had toch in die linker rij moeten gaan staan en niet voor de haastige lijn moeten kiezen. Maar ik dacht, als ik nou achter die korte ga staan, ben ik snel klaar, ligt mams ook niet zo lang te puffen daar op die tafel. Ik wilde een goede entree maken bij mijn geboorte! Kan je me toch niet kwalijk nemen, of wel?
En wat krijg ik voor mijn moeite? Het lijf dat voor enige dienst na 20 jaren, afgekeurd is! Teveel vlieguren. Vond dat die ooievaar er al zo vermoeid uitzag... Had het moeten weten. Had overigens ook even moeten vragen of er garantie op mijn lijf gegeven werd. Nu weet ik het antwoord wel... "Absoluut niet! Garantie tot aan de deur, daarna... you are on your own kiddo!" Enne bedankt he... *Zucht*

Nou, hoe het ook zij, die trombose lost ook wel weer op... ooit... eens... letterlijk. Maar het kan mij niet snel genoeg zijn want ik kan je wel zeggen, uit persoonlijke ervaring, dat die pilletjes niet bepaald lekker zijn als ze in je strot blijven steken.
En dat voor hele kleine pilletjes ook nog eens! Paracetamol is groot, maar lang zo smerig niet. Hoe het ook zij... Ik moet ze nemen. Hoop alleen dat ik er snel vanaf ben, het begint me aardig de keel uit te hangen... Letterlijk.

Isan, een beer van een ezel.

Sun, 17 Jun 2012 20:12:27 +0100

Isan is een enorme beer van een ezel. En zijn bere uiterlijk komt compleet met een hele dikke bruine vacht. Vandaag besloten we dan ook dat het toch echt wel een flinke onderhoudsbeurt gebruiken kon. Tenslotte was meneer gisteren bij de hoefsmid langsgeweest en waren zijn hoeven weer netjes in vorm gekapt. Dan moet je haar ook wel goed zitten. Dus zogezegd zo gedaan, gewapend met kammen en een schaar met stompe punten gingen we aan de slag. Nog een hele klus, zo kwamen we achter. Isan liet het aardig over zich heen komen, maar toen de oren ook gedaan werden was hij het toch wel een beetje zat, al die handtastelijkheden. Maar toen hij eenmaal doorhad dat heen en weer draaien, zelfs het even op een voet gaan staan van één van de "kapsters" geen resultaat had, liet hij een diepe zucht en gaf hij verder verzet op. Nu moeten we wel even melden dat het op de voet gaan staan van iemand bij Isan toch meer een geval van "Ik zag het niet" is dan opzet. Hij is groot en heeft zelf geen idee van hoe groot hij werkelijk is. Of hoe zwaar. Het is een hele goedmoedige, zachtaardige dibbus. Hij laat zich zelfs de minder vriendelijke behandeling van Coco welgevallen. Coco wil namelijk absoluut niet dat deze grote beer het hart van haar grote vriendin Isabel veroverd. En ze wil al helemaal niet dat hij aanschuift aan het hooi! Het idee!
Hieronder een "ervoor" foto van onze goedmoedige bere-ezel Isan voordat hij bij de hoefsmid langs ging en we zijn haar gingen fatsoeneren. Het lijkt me wel duidelijk wat onze harten stal toen we Isan de trailer uit zagen sjokken. Het is toch onmogelijk om niet meteen helemaal verliefd te worden op zo'n grote ezel met haar?

Foto: Marleen van der Heide

Morgen weer aan het werk!

Tue, 22 May 2012 20:42:55 +0100

Woensdag is waarmee mijn werkweek begint. Ik verwacht dat het druk wordt. Voornamelijk omdat er veel mensen zullen zijn. Wat goed is, waar zouden we zonder al die mensen zijn die ons op de opvang komen helpen tenslotte. Ik zit te denken over een aantal opdrachten die ik aan de stagaires zou kunnen geven. Vorige week heb ik ze een ezel laten uitkiezen en die een uur laten observeren. Daarna moesten ze weer terug komen met hun bevindingen. Mijn doel was om te zien of ze konden observeren en de kleinste signalen in het gedrag van een ezel konden oppikken. In het bijzonder ezels hebben de neiging om zichzelf beter voor te doen dan werkelijk het geval is, bijvoorbeeld met kreupelheid. Maar ondanks dat ze het goed weten te verbergen, er zijn altijd signalen in hun gedrag die aangeven dat er iets mis is met de ezel. En dat was wat ik wilde dat ze zouden begrijpen. De basis van observeren is heel belangrijk. Ik probeerde ook te ontdekken wat ze zelf van ezel gedrag wisten. Met wie gaan ze om, hebben ze kleine "rare" dingen als ze rondlopen en hun hooi eten. Dat soort dingen. Als je weet wat een ezel doet wanneer die gezond is, dan zal je het sneller merken als er iets mis is. Wat ook belangrijk is dat je weet te omschrijven wat je bemerkt hebt en wel op een duidelijke manier. En voor mij is het belangrijk om te weten hoe zij zich uit drukken wat ze geobserveerd hebben. Dat was de tweede reden dat ik deze opgave gegeven heb. Zij moesten leren om de ezels te observeren en ik leerde weer wat over de stagaires. Ze vonden de opdracht leuk en dat heeft me doen besluiten meer van dit soort opdrachten te verzinnen. Maar op het moment... Weet ik niets, hoewel ik er zeker van ben dat ik vroeger of later wel iets bedenk. Ik heb die neiging om altijd op het moment met ideeën te komen meer dan ver van tevoren.
Maar op het ogenblik is het alweer tien voor half twaalf dus ga ik me maar eens voorbereiden om te gaan maffen. Voor een drukke dag is het ook het beste dat men goed slaapt.

Gewoon een andere dag...

Tue, 22 May 2012 13:29:06 +0100

Wat kan men doen op een perfecte dag maar met totaal geen zin om iets te gaan doen? Nou, in mijn geval word ik dan heel creatief. Het uiteindelijke resultaat van de dag voor mij is dus deze webpage. Het is niet mijn eerste persoonlijke pagina, maar hij ziet er dan wel stukken beter uit dan al die andere die ik al eerder gemaakt heb. Hoe dan ook, ook ik moet nog andere dingen gaan doen dus moet ik helaas het creëren van deze pagina even laten voor wat het is en me gaan wijden aan een meer donkere bezigheid... Schoonmaken. (Bibbert)
Later vandaag ga ik dan wel weer verder met het rommelen met deze pagina. Ik kan misschien wel beslissen een nederlandse versie te gaan maken. Gewoon voor die nederlanders die niet zo goed in engels zijn. Voor nu rook ik even een laatste cigaretje en dan moet ik echt gaan uitloggen. Blugh, ik heb absoluut geen energie om die andere dingen te gaan doen, maar sinds ik nog altijd geen van mijn huisdieren bereid heb kunnen vinden om me te helpen, moet ik het allemaal zelf doen. Het zet me wel aan het denken... Één dezer dagen moet ik echt mijn honden eens leren de vloer te doen en de katten om af te wassen en zal ik ze de wasmachine uitleggen... :P
Oké, zover was het dat dan van me, gegroet jullie allemaal...
Tot laters!