Vandaag heb ik besloten, na lang denken en een gesprek bij Kwintes, om mijn werk als vrijwilligster en dagmanager bij de ezelsociëteit in Zeist op te zeggen. Een pijnlijk moment, temeer omdat er toch wel dingen spelen die het op het ogenblik op de Soos ook niet echt geweldig maken. Maar dat is juist de reden dat ik van mezelf moest stoppen. Het viel me zwaar, maar als ik mijzelf en zeker mijn gezondheid in bescherming wil nemen, wel de enige juiste keuze die ik maken kon.
De situatie begon teveel op gelijksoortige momenten te lijken die ik ook ooit eens in Dierentehuis Zeist meegemaakt heb. Toen was ik nog niet slim genoeg om te weten waneer het echt over en uit was. Dat heeft me toen toch behoorlijk mijn gezondheid gekost. En wetende dat ik die neiging heb, moest ik echt dit keer sneller ingrijpen.

Misschien keer ik ooit terug als vrijwilligster, wie weet, maar dan moet er echt eerst een aantal dingen drastisch veranderen. Communicatie is één van die belangrijke dingen. En ik begrijp best dat in tijden zoals nu, het daaraan chronisch gaat schorten, tenslotte probeert men de boel toch draaiende te houden, ondanks dat men eigenlijk moet bekennen dat het een zeer penibele situatie is.

Of de Ezelsociëteit voort zal blijven bestaan, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat áls ze doorgaan, ze echt zeer goed naar organisatie moeten gaan kijken. Een heel moeilijk onderdeel van welke stichting dan ook. Maar men kan niet, vanuit de leidinggevende posities, zich tonen als wispelturig en dingen die vandaag aangegeven worden morgen weer wijzigen. Dat maakt het er voor de vrijwilligers niet veel beter op. En laten we eerlijk zijn, het zijn wel de vrijwilligers waarop het draait. Mensen die hun vrije tijd en energie ergens in steken zonder daarvoor betaald te krijgen. Mensen die een bepaalde visie hebben en dit willen delen en inweven in de visie van een organisatie als dus de Ezelsociëteit.

Wat men moet blijven bedenken is dat men voor de ezels werkt, niet als een maatschappelijke werkplek. Privé en vrijwilligers zullen wel blenden op de werkvloer, maar maak het geen prioriteit. En dat was wel wat ik bemerkte. Maar daarvoor doen we het toch niet? De doelstelling is opvang van ezels in nood, wat voor een nood dan ook. Ezels die medisch gezien toch behoorlijk wat opknapwerk vereisen. Dat kost geld. En als je het goed beschouwd, ook inzet van mensen die echt voor die ezels gaan maar toch ook het besef hebben dat soms medicatie niet de remedie is. In andere woorden, men kan niet gaan zitten wachten op vrijwilligers die niet door hebben dat alles betaald moet worden wat er in een ezel gaat.

Daarnaast is het ook zaak van communicatie. Waarom vragen om geïnformeerd te worden als je zelf geen informatie afgeeft of, als je het dan doet, dit pas in een laat stadium doet. Zo bouw je geen solide ondergrond waarop anderen vertrouwen kunnen. Daarnaast geef je daarmee ook niet echt het beeld af dat die ezels eerste prioriteit hebben. Als een ezel wat mankeert, dan is het zaak dat zij die het de volgende dag van je overnemen, zich hierop toch kunnen voorbereiden. En daarvoor is communicatie zo belangrijk. En als je zelf dan niet zo communicatief ingesteld bent, verwacht dan niet dat anderen dat wel naar jou zullen zijn, of zie ik dat verkeerd? Is een telefoongesprek mogelijk als de andere persoon maar stil blijft en niets zegt noch reageerd? Nee. Nou dan!
Is het slim om mensen van bepaalde zaken op de hoogte te brengen door middel van briefjes... Of hele pamfletten? In sommige gevallen wel, als we het over festivals of andere activiteiten hebben. Niet als we het hebben over zaken op de werkvloer. Bedrijven die systematisch gebruik maken van "post-it communicatie" zijn bedrijven waar de meeste werknemers een snel geïrriteerd humeur hebben. Laten we eerlijk zijn, wil je mensen wijzen op punten die aandacht nodig hebben, doe het dan woordelijk en niet op papier. Daarvoor zijn er vergaderingen uitgevonden. Werkbesprekingen. Briefings. Wil je een overdracht doen en zie je de persoon niet eye-to-eye, dan kún je terugvallen op internet tegenwoordig. Maar als je dat doet is het handig dat toch op tijd te doen, want zo open je de mogelijkheid voor de andere partij om contact op te nemen en vragen te stellen mochten er zaken duidelijkheid nodig hebben.

Ik had gisteravond mijn ogen gericht op mijn e-mail box. Geen dagoverdracht. Drie dagen vaagheid waarvan ik niet wist wat er voorgevallen was, beslist was of überhaupt of alles nog wel overeind stond. Niet de eerste keer. En goed ik begrijp ook wel dat men moe thuis komt en effies wat anders wil dan ook nog eens thuis de ezelsociëteit activiteiten voort te zetten. Maar handig is het niet, zeker niet als je bedenkt dat bepaalde ongelukken die voorgevallen zijn, toch vermeld moeten worden. Zou hou je dingen duidelijk. Zoals bijvoorbeeld een ezel die gevallen is. Ezels, en iedereen die ezels kent weet dit, zijn niet bepaald dieren die snel te koop lopen met pijn of ongemak. Ergo als een ezel valt, daarbij zich toch kneust of erger, wat beschadigt waardoor het later minder mobiel blijkt te worden, dan is dat heel belangrijk te weten. Zeker als dat twee dagen voordat een ander persoon het overneemt, gebeurd is. Twee dagen doorlopen met een onzichtbare schade in de ezel kan behoorlijk funest zijn. Hoeft niet maar het risico is er. En als er dan een dierenarts moet komen, is het niet handig om op zijn minst te weten wat er vooraf gebeurd is? Lijkt mij voor die dierenarts ook prettiger werken. Tenslotte kunnen die niet aan de patient vragen "Wat scheeld eraan?" Die patient houdt de kaken letterlijk stijf op elkaar onder het motto, als ik mankementen heb, kan ik door een roofdier omgelegd worden en ik vond vandaag nog niet echt een dag om te sterven. Natuur van het diertje.

Maar goed ik kan oeveloos doorgaan, de eindconclusie lijkt me meer dan duidelijk. Ik ben gestopt, temeer omdat de situatie zo begon te knagen dat mijn gezondheid vrolijk de brui eraan gaf. Tenminste, het is nog niet zo erg dat ik nu al als een kreupen en versleten personage door het leven ga, maar de eerste signalen waren zich wel vrolijk aan het manifisteren. Dan moet je oppassen en even heel goed gaan nadenken of je dan ook wel zo goed bezig bent. Hebben ze op de werkvloer er ook maar iets aan als ik steeds meer en meer mankementen ga vertonen omdat ik me mega erger en irriteer om wat er gebeurd? Niet bepaald.

Ik hoor enkelen denken "Waarom trok jij je muil dan niet open, hmm?" Simpel, dát heb ik in het verleden gedaan. En ik weet hoe ik dan zijn kan. Als een ware stoomwals rag ik door een spartelende massa heen, wordt niet bepaald tactisch in mijn manier van aangeven wat in mijn visie eraan schort en het uiteindelijke resultaat was toch hetzelfde. De enige verandering in de slotconclusie zou dan zijn dat ik weg gegaan zou zijn met een enorme ruzie. Dát wilde ik voor zijn. Tenslotte moet iedereen leren. En niet altijd moet je mensen bij de hand nemen om ze voorzichtig te begeleiden. Soms moeten mensen zelf even met de kop tegen een muur klappen. Doet zeer, maar het blijft ze wel beter bij. Ik had kunnen verkiezen om mijn gal te spuien voordat ik nu vertrok, maar wederom was het dan een minder schone manier van opzeggen geworden. Plus, en dat is toch iets wat ik wel hoog in het vaandel hou, de personen in kwestie waar het om ging waren niet aanwezig. Tja, dan houdt het op. Ik hou er niet van om een betoog te houden tegen derden. Als ik het aangeef, dan graag wel tegen hen die het betreft. Dat wil ik ook van mensen om mij heen, als zij bij mij iets hebben wat ze niet echt lekker zit over me. En dát moet ik dan toch even vermelden. Harry, één van de twee oprichters van de ezelsociëteit, had dat wel in zich. Als hem iets niet lekker zat, dan plopte hij dat ook direct op dat moment eruit. Dat het niet altijd even lekker die strot uit kwam, dat terzijde, de man was wel iemand waarvan je wist wat je aan hem had. Ik heb hem dat ook kunnen zeggen. Dat ik die kwaliteit echt heel erg op prijs gesteld heb. Ik hou van directe eerlijkheid. Hoe het je strot uitkomt laat ik in het midden, maar zeg het als je het niet zint en zeg het zoals je het voelt, ervaart of beleeft. Het euvel dat dat niet vaak voorkomt ligt voornamelijk, naar mijn idee, in het feit dat mensen zich meteen zo verdomd snel persoonlijk aangevallen voelen. Totale onzin. Je kan het best hebben, je zal echt niet bij je enkels afbreken. En als je dat niet kan, dan wordt het wellicht tijd om daar toch eens aan te werken, toch? Want het niet kunnen verdragen van kritiek, verbetering in welke vorm het dan ook gegoten is op het moment dat het speelt daargelaten, is een regelrechte barricade voor elke vorm van eerlijke communicatie.

Dat was ook wat ik destijds eiste in mijn stichting. Toen ik mensen begon te werven om wat administratieve taken te ondernemen in de uitvoer van de stichting heb ik meteen aangegeven dat ik wilde dat wij elkaar altijd recht in de ogen konden blijven kijken en konden zeggen wat ons dwars zat van de ander. En ik weet nog dat ik daar zelf ook nog wel eens moeite mee had omdat ik te maken had met mensen die allemaal ervaringsdeskundig waren op gebied van gepest worden. Dan moet je dingen wat minder pinnig zeggen. En ik heb die neiging om nogal eens bot door de bocht te komen. Ik heb echter geleerd daarmee om te gaan. Maar ook ik ga nog altijd in de fout. En dat mag. Elke fout is een leermoment. Doe er je voordeel mee.

Ik zal ze missen, de ezels. Hun gebalk, ook al konden de meesten er geen bal van, en dat terwijl het toch echt ezels waren... Hun vachtjes, de zachte neuzen, de oortjes, die mooie bruine kijkers en vooral het geinige loopje van onder andere Pebbles als ze een drafje inzette. Maar ik ben niet met hooglopende knallende rechtbank-nodighebbende-om-alles-te-settelen ruzie weggegaan. Ik ben ook niet met stille trom vertrokken. Ik ben gegroeid... Ik heb geleerd... En ik zal zeker gebruik maken van de invitatie om toch nog eens aan te komen waaien. Ik wil wel foto's blijven maken. Filmpjes. Maar ik besef me maar al te goed dat ik veel mooie, grappige, lieve en ontroerende momenten zal mislopen.

Zoals ik altijd zei, zeg ik ook nu tegen iedereen van de Ezelsociëteit... "Tot de volgende ronde mensen!"