Dutchie Online's blog over het leven

Deze video zette me aan het denken. Het is een video waarin een clubje van vijf jongemannen zich laat beschieten met 21.000 paintbal balletjes. Eerst dacht ik nog, wat een stelletje gestoorden zeg, dat doe je toch niet zomaar? Ik mag dan nooit gepaintballed hebben maar ik kan me zelfs bedenken dat die balletjes niet bepaald zacht aankomen. Bleek dat deze vijf kerels niet zo gestoord waren als ik dacht. Zij doen dit om de armoede in Haiti te bestrijden. En ineens werd ik terug geworpen in de tijd. Niet zo heel ver terug overigens. Want nog niet zo heel lang geleden was ik iemand die werkelijk op de rand van de afgrond leefde. Ik had geen inkomen, leefde noodgedwongen bij mijn moeder, was niet verzekerd en... Ik had een galblaas die op het punt stond mijn leven te beïndigen.
Ho! Wacht even! Jij????
Ja... Ik.
Alles wat ik toen gehad heb is een enorme hoeveelheid mazzel. Twee dingen. Mijn vriend (die nu mijn ex vriend is overigens maar dat terzijde) en tien minuten. Waren die twee dingen er niet geweest, had ik hier niet meer gezeten.
Ik had geen telefoon, geen vervoer, geen geld. Letterlijk... Geen geld. Mijn moeder was toen zelf ook niet op haar best meer. Maar ik had die nacht mijn vriend bij me slapen. En dat was mijn eerste redding. De tweede was dat hij ervoor gezorgd had dat de artsen in het ziekenhuis me uiteindelijk maar op een taxi gezet hebben naar het Diakonesse ziekenhuis in Utrecht. En ondanks dat die taxichauffeur reed alsof hij zich in de TT van Assen bevond... Had hij dat niet gedaan had ik die tien minuten niet gehaald. Dan was mijn galblaas bezweken en was ik overleden aan een simpel te verhelpen conditie... Galstenen. Ja... Je kan er aan doodgaan.
En dankzij Kwintes, een organisatie die even na deze operatie in beeld kwam, werd het ziekenhuis overgehaald om mij de rekening van iets meer dan 1700 euro kwijt te schelden.
Mazzel... Puur geluk. Dat is waarom ik er vandaag de dag nog ben. En als iemand die totaal niets meer overhad, heb ik toch nog dat ene gehad. Maar niet iedereen is zo gelukkig. Niet iedereen heeft die mazzel. Ook niet in Nederland.
En daaraan moest ik denken bij het zien van de video. Bekijk hem maar eens... En bedenk dan je eigen kleine momenten van geluk. Bedenk dan eens dat zolang je nog steeds niet hoeft te worstelen om zelfs maar een 70 eurocent bij elkaar te halen om een half brood te kopen, dat je het zo slecht nog niet hebt. Zolang je 's avonds nog steeds lekker onder een hete douche kan staan, je nog altijd de telefoon kan pakken om bijvoorbeeld een kennis te bellen, je nog steeds met openbaar vervoer kan reizen omdat dit nog niet te duur voor je geworden is... Heb je het zo slecht nog niet. Zolang je nog steeds een vorm van inkomsten hebt... Ben je er nog niet zo heel slecht aan toe. Zolang je nog altijd een dak boven je hoofd hebt... Doe je het nog goed.
Voor mij... Ach ik heb nu een dak boven mijn hoofd, ik leef van 40 euro per week en ik kan het er goed mee doen want ik hou zelfs nog wel eens wat over aan het einde van de week. En dat met twee honden en twee katten, internet en jawel ik rook ook nog eens! Natuurlijk ik moet er andere dingen voor laten... Maar is dat nou ook echt zo erg? Ik leef met een gerust geweten dat nu weer mijn rekeningen gewoon betaald kunnen worden, dat als ik ziek ben ik ook weer normaal naar een huisarts kan gaan, zelfs een ziekenhuisopname is geen probleem meer. Ik heb daar veel voor moeten laten... Maar ik voel me rijk! Rijk genoeg om te bedenken... Zou ik 1 euro per dag opzij kunnen zetten? Ja. Dat kan ik. Help ik daarmee de Haitianen? Hmmm ik weet niet of die dat gaan krijgen... Misschien ga ik hier in Nederland op zoek naar een goede bestemming ervoor. Maar de video... die zal mij altijd bij blijven. Een herinnering aan mijn eigen periode van armoede. Aan die tien minuten... Aan die mazzel van tenminste 1 vriend in mijn buurt te hebben op het juiste moment. Ik was zelfs in mijn periode van armoede nog rijk.
Affijn... Hoop gebazel, want ach als je het zelf niet hebt meegemaakt... Dan is het niet uit te leggen hoe je leeft op zo'n moment. Je leeft ook eigenlijk niet, je worsteld, voor elke seconde van de dag. In de hoop... dat dingen niet nog verder uit de hand lopen. Een wijze les waarvan ik soms wel eens denk... Iedereen zou zo'n les moeten krijgen. Al was het alleen maar om de waarde van het leven weer beter in te zien.