Yoda, een heel leuk menneke van iets over een jaar, is mijn tweede hond naast Beau, de witte gestoorde kees. Ik heb Yoda van iemand gekregen die me op straat zag lopen met Beau. Beau leek de kleine Yoda, toen nog Boomer (Yugh! Ze heten allemaal Boomer lijkt wel!), wel leuk. Dat heeft hij niet vaak, Beau is namelijk altijd bang van alles en iedereen en moet dat dan verwerken met een hoop herrie en hysterie. Dit keer echter niet. Nu snuffelde hij behoorlijk geïnteresseerd aan de kleine ontplofte haarbal en vroeg zich af wie in godsnaam toch de kapper van deze mislukte coupe du boem kon wezen.
De man vroeg zomaar of ik het hondje wilde hebben, hij moest er vanaf. De rest? Is geschiedenis... Yoda woont nu dus bij mij.

Nou om dus een lang verhaal kort te maken, Yoda heeft dus inderdaad vreselijk haar. Krijg je met een kruising tussen iets wat mogelijk een Pekinees is en met de andere helft een of andere Yorkshire terrier... Daar kan niet anders dan ellende met het haar van komen. Pekinees, wollig, pluizig en alles wat de wereld in huis heeft om een hond op een pompom te laten lijken... Je hoeft er alleen nog maar een klein stokkie in te frotten en je kan zo het veld op als cheerleader... En daar naast dan de York... Steil, in alle vormen of wegen. Stijl stijl stijl en als het even kan een vleugje lusteloos achter de oortjes. Dát is het haar van de York. Er zijn er die maken een klein staartje boven op de kop maar geloof me dat hangt ook behoorlijk deprisief naar beneden stijl te wezen. De York heeft haar dat zelfs een poedel nog niet aan een krul helpen kan al zou je beide ouders met krul mixen. Pekinezen worden anders behandeld met de vacht dan de Yorkies. De één wordt geschoren en uitgedunt, de ander wordt gewoon alleen gekamt omdat iedereen het al opgegeven heeft om daar ooit nog maar iets van een slagje in terug te vinden. Als je twee van deze haartypes kruist... Wat is dan het resultaat?
Simpele natuurkundige berekening leert dat je dan met recht "Coupe du hopeloos" krijgt. Soms heb je een kleine kans op een chemische reactie en dan mag je blij kijken als die hopeloos vervangen kan worden met... "Coupe du ik-worstel-en... verdronk maar weer".
Ergo... Ook Yoda's haar was een ware nachtmerrie. Is het nog steeds. Het is van het haar waar iedereen na een kleine vier maanden echt jeuk van in de handen krijgt... Haar dat zelfs een jeugdige lama nog aan het huilen kan brengen. Yoda heeft haar dat elke topfokker die op een mooie vacht fokt nog aan de drank kan helpen. Een lijf vol met spul waar ook de beste hondentrimmer geen antwoord meer op heeft als je zou vragen "Dokter, blijft de patient leven?"

Ik heb kort nadat ik Yoda in huis kreeg, stomtoevallig een dierentondeuse kunnen kopen bij de Lidl. Niet eens duur ook. Ja je leest het goed, ik ging op de dramatische tour met Yoda. Niets kammen, niets voorzichtig klitjes verwijderen... Gewoon... Radicaal alles eraf raggen is mijn motto. Half werk wordt niet getolereerd.

Dus ik naar huis, helemaal in mijn sas, en ik had niet eens badedas bij me... En meteen diezelfde week nog Yoda gemutuleerd. Het was even zoeken maar er zat best wel een leuk hondje onder eigenlijk. Er zit een neusje op, twee bruine oogjes in het koppie en verdomd als je maar lang genoeg kijkt... Vind je de staart en de vier pootjes ook nog! Met andere woorden, als je die vacht er nou even af trekt... Hou je toch wel een hondje over. Mager als een rammetje was hij toen, alle botjes kon je zien. Ik moet bekennen dat ik hoopte dat hij heeeeel snel die bos oerwoud dat we dan maar even gemakshalve voor haar lieten doorgaan, weer terug kreeg. Hij zag er namelijk uit alsof hij zwaar verwaarloosd werd.

Hij liet die eerste scheerbeurt van ongeveer drie uur scheren redelijk goed over zich heen komen. Dat voor een klein frummeltje die én in een nieuw huis is komen te wonen met 's werelds meest gestoorde keeshond, twee absoluut debiele katten en een bazinnetje met een ezeltick, is toch echt wel heeeeel netjes en verdiend eigenlijk een oorkonde. Heeft dan ook echt drie uur gekost om dat diertje een beetje uit de vacht te pellen. Maar die vacht was dan ook heel vies en plakkerig. Ik weet niet waar hij doorheen stapt of rolt maar kosjer is het niet. Maar niet alleen viezigheid... Het is net alsof die vacht... Met vilten knoopjes uit zijn vel groeit. Het is niet echt kambaar, borstelen is ook niet echt de optie. Nee, die vacht, die schreeuwt om de tondeuze. "Scheer me! Doe eens lekker radicaal!"

En vandaag was dat dus weer het geval. Het kon gewoon niet meer, want de kleine frummel die eronder verborgen zat had het daarbij ook nog eens enorm warm. Ik zou bijna denken dat het helemaal geen hondje is maar een schaapje. Dan ben ik toch rijkelijk te laat om die vacht te scheren. Ik zat al te wachten op de plukken wol die uit pure vermoeidheid van het wachten om geschoren te worden maar gewoon los lieten. "Nou als je dan toch niet scheert, dan donder ik er hier wel af. Pfff!" Maar nee, dit vachtje was standvastig. Scheren of anders!

Het ziet er nu nog niet uit. Voel me bijna schuldig. Net alsof ik geprobeerd heb een hanekammetje bij hem te maken maar alsof ik totaal geen idee had hoe ik dat moest doen... Oké ik wéét ook niet echt hoe ik een hanekammetje zou moeten maken maar dan nog. Hij is nu op de helft. Toen had ie er echt genoeg van. Dus morgen verder. Dan moeten we maar even één dag echt totaal voor paal lopen. Het is voor een goed doel zeg maar. Dan maar met één behaarde en één blote bil over straat. Je moet toch iets...

Zal als het klaar is wel een foto maken. Ga het hem niet aandoen om hem nog meer voor gek te zetten. Even geduld dus, dan is binnenkort Nederlands eerste blote konten hondje te zien... Op het internet.