Sinds eind februari of zo heb ik trombose. Het is de tweede keer, want in 2000 had ik het ook. Toen was het een gevolg van een ader ontsteking in mijn rechterbeen. Het zat aan de achterkant van mijn been net even onder waar de knie buigt. Toen kon ik het ook wel begrijpen. Tenslotte had ik al een ontsteking in de ader, rookte als een schoorsteen, was aan de pil en woog meer dan nu, bijna 90 kilo. Deze keer... Begreep ik er niets van. Ik was al 12 jaar van de pil af, rookte minstens de helft van wat ik toen deed en ik was recentelijk behoorlijk afgevallen, bijna 14 kilo! En wat me nog veel meer verbaasde was dat het nu in mijn linker been zat. Wel op bijna dezelfde plek als in het rechterbeen destijds.
Maar goed, van de pil af kon ik niet meer, nog meer afvallen is meer een kwestie van mazzel hebben dan dat een dieet ook maar iets zou uithalen dus blijft mijn rookgedrag over. Ben ik dus mee gaan werken. Wilde er zowiezo vanaf dus komt toch wel uit.
Maar het lijkt wel of deze keer de trombose agressiever is dan destijds, of het moet aan mij liggen. Misschien ben ik wel te ongeduldig, want ik ben nu dus toch wel bijna een half jaar aan het klooien met bloedverdunners.
Mijn INR (International Normalized Ratio) wil maar niet netjes stabiliseren. Bij de trombose dienst mikken ze op een INR tussen de 2.5 en de 3.5... Eind maart was deze bij mij 2.0, halverwege maart 5.6 om vervolgens juni totaal te kelderen naar 1.4!!!
Wie er een hoogte van kan krijgen mag het me zeggen maar ik volg hem niet. Vorige week, toen ze prikten stond het op een nette 3.4... Maar of dat aanhoud, dat moeten we dan maar weer afwachten. Als je het mij vraagt is mijn bloed gewoon een zooitje chaos. Geen bloedcel die ook maar een clou heeft wát het moet doen met zichzelf, zo lijkt het. Mijn witte bloedlichaampjes, die dingen die dus bacteriën aanvallen en je zouden moeten beschermen tegen griep en dergelijke, die lummelen maar wat aan, want mijn imuunstatus is bagger, dat is ie al jaren... Mijn rode bloedcellen denken schijnbaar ook dat ze niet echt wat hoeven te doen want die maken samenscholingen waar je dus niet blij van wordt. Mijn knieën zijn hun hangplek. Wordt tijd dat ik ze eens op een ruig overlevings tochtje stuur of zo. Iets waarvan ze weer even wakker gemept worden en bij de tijd gaan komen. Moet ik dat denk ik wel met mijn hele lijfje doen vrees ik. Want het is over het algemeen een zooitje.
Iemand nog een tweedehands lijf die je niet gebruikt? Als het in betere staat is dan mijn huidige lijf zou ik het graag vernemen, kom hem zo halen. Een afgedankt lijf ben ik ook wel tevreden mee, als alle onderdelen er nog maar op zitten. Mag best een beetje stoffig zijn, is altijd nog beter dan dat van mij.
Goed goed, ik weet het wel, ik had toch in die linker rij moeten gaan staan en niet voor de haastige lijn moeten kiezen. Maar ik dacht, als ik nou achter die korte ga staan, ben ik snel klaar, ligt mams ook niet zo lang te puffen daar op die tafel. Ik wilde een goede entree maken bij mijn geboorte! Kan je me toch niet kwalijk nemen, of wel?
En wat krijg ik voor mijn moeite? Het lijf dat voor enige dienst na 20 jaren, afgekeurd is! Teveel vlieguren. Vond dat die ooievaar er al zo vermoeid uitzag... Had het moeten weten. Had overigens ook even moeten vragen of er garantie op mijn lijf gegeven werd. Nu weet ik het antwoord wel... "Absoluut niet! Garantie tot aan de deur, daarna... you are on your own kiddo!" Enne bedankt he... *Zucht*

Nou, hoe het ook zij, die trombose lost ook wel weer op... ooit... eens... letterlijk. Maar het kan mij niet snel genoeg zijn want ik kan je wel zeggen, uit persoonlijke ervaring, dat die pilletjes niet bepaald lekker zijn als ze in je strot blijven steken.
En dat voor hele kleine pilletjes ook nog eens! Paracetamol is groot, maar lang zo smerig niet. Hoe het ook zij... Ik moet ze nemen. Hoop alleen dat ik er snel vanaf ben, het begint me aardig de keel uit te hangen... Letterlijk.